پیرمردی سرکتاب وا هاکِرده که بَوینه چه آدِمی خُل و احمقه. بَیه، آدِمی که و(ve) کله کوچیک بویه، وِ(ve) ریش بلند، اون آدِم خُله. بوآرده آینه دله خودشه بِشیَه، بَیَه ، اِ… وِ)(veکله کوچیکه، وِ(ve) ریش هم بلند. شِه وَر بوته: مِن که نَتومه شِه کلهر گَت هاکنم پس شِه ریش کوتاه هاکنم، تا مردِم نواَن مِن خلمه. مَقراض دِمال بَگرسه ، پِدا نَکورده . تِغ، چاقو، کارد،اره، تواَر، فِنداره و شِمه سَره درد نیارَم هیچ چیز تِجی که بَتونه وِ(ve) همراه شِه ریش کوتاه هاکنه ، پِدا نَکورده. وِ(ve) چش بَخورده به کربیت. بوته کربیت همراه هم بَوَ وینه شِه ریش کوتاه هاکنم تا مِ آبرو مردِم دله محفوظ بَویه . این بیَه که کربیت بَیته شِه ریش تَش بَزا …
و سرکتابی که پیرمرد هاکوردِوَ دِرس دَربیما .
بهروز شمسپور